رایج‌ترین انواع جبران خسارت چه هستند؟

هدف از پرداخت غرامت به بازمانده‌ی تعرض جنسی، بازگرداندن او به جایگاهی است که اگر رفتار سهل‌انگارانه یا عمدی فرد، نهاد یا سازمان متجاوز نبود، در آن قرار داشت. این جبران خسارت می‌تواند مالی (پولی) یا غیرمالی باشد.جبران خسارت غیرمالی برای رنج و درد و آسیب روانی‌ای است که قربانی متحمل شده است. این دسته از خسارت‌ها می‌توانند شامل «خسارت تنبیهی» نیز باشند؛ یعنی مبلغی که برای تنبیه فرد متجاوز و جلوگیری از وقوع رفتار مشابه در آینده در نظر گرفته می‌شود.جبران خسارت مالی شامل جبران زیان‌های واقعی یا احتمالی ناشی از تعرض است؛ مانند از دست دادن درآمد گذشته و آینده، از بین رفتن فرصت‌های شغلی یا تحصیلی، هزینه‌های مراقبت (مانند جلسات روان‌درمانی یا دارو)، و هزینه‌های پرداختی از جیب قربانی.

click here

دسته‌های دیگری از خسارت مانند از بین رفتن روابط عاطفی وابسته یا آسیب‌دیده نیز ممکن است در بسیاری از پرونده‌های تعرض جنسی مطرح باشند.ارزش‌گذاری این خسارت‌ها به عوامل مختلفی بستگی دارد.تعرض و تجاوز جنسی، خصوصی‌ترین نوع آسیب‌های شخصی محسوب می‌شوند و در حالی‌که هر پرونده بر اساس شرایط خاص خودش بررسی می‌شود، دادگاه‌ها معمولاً برای تعیین خسارت‌های غیرمالی به پرونده‌های مشابه قبلی رجوع می‌کنند. اما در مورد خسارت‌های مالی، همه چیز کاملاً وابسته به شرایط خاص قربانی است: اینکه در نتیجه‌ی این تجربه، چه چیزهایی را از دست داده، یا چه نیازهایی برای ادامه‌ی زندگی دارد.قربانیانی که با وجود این تجربه‌ی تلخ، توانسته‌اند در زندگی شخصی یا حرفه‌ای خود موفق شوند، اغلب با این واقعیت روبرو می‌شوند که موفقیتشان ممکن است به کاهش خسارت مالی دریافتی منجر شود، چون در ظاهر، اثرات مالی ناشی از آسیب را کاهش داده‌اند. بسیاری از آن‌ها حس می‌کنند که برای تلاش و مقاومت‌شان، «تنبیه» می‌شوند.ارزش «عدالت» برای شما چقدر است؟مبالغی که دادگاه‌ها در پرونده‌های تعرض جنسی تعیین می‌کنند، راه‌حل کاملی برای درک عمق آسیب جنسی نیستند، اما در سیستم قضایی، این تنها ابزار موجود است. خسارت‌های مالی ممکن است تا حدودی هزینه‌های واقعی واردشده به قربانی را جبران کنند، اما قرار دادن مبلغی مشخص روی درد، رنج روانی، یا ویرانی در روابط انسانی، هیچ‌گاه نشان‌دهنده‌ی ارزش واقعیِ از‌دست‌رفته‌ها نیست.بسیاری از پرونده‌های تعرض جنسی هرگز منجر به پیگرد کیفری نمی‌شوند؛ یا به دلیل عدم تمایل قربانی به مراجعه به پلیس، یا به خاطر سختی اثبات جرم در دادگاه‌های کیفری. بنابراین ممکن است تنها فرصتی که قربانی برای جست‌وجوی عدالت دارد، در قالب دادخواست حقوقی باشد.در نهایت، فارغ از میزان خسارتی که دریافت می‌شود، بازپس‌گیری کنترل زندگی، رسیدن به حس آرامش، و ترسیم آینده‌ای روشن، بی‌قیمت است. همچنین شکایت حقوقی یک قربانی می‌تواند اثر مالی قابل توجهی بر نهادها و سازمان‌هایی بگذارد که در وقوع تعرض نقش داشته‌اند، و شاید آن‌ها را وادار کند تا پاسخگو باشند و اشتباهاتشان را اصلاح کنند.